Pociąg

Winę za nagłe zmiany planów możemy zrzucić na całą gromadę ludzi, stanów czy rzeczy. A co jeśli odpowiada za nie PKP? Moi znajomi doskonale znają już moje słynne pociągowe przygody. Cóż mogę napisać, polska kolej zawiodła mnie po raz któryś, wypychając po brzegi ludźmi zarówno sobotni, jak i piątkowy kurs do domu. A może tylko próbuję usprawiedliwić swoje gapiostwo i lenistwo, które nie pozwoliło mi zamówić biletu na czas? Skończyło się więc na tym, że siedzę właśnie w pociągu i wracam nad morze, trzy dni wcześniej niż zamierzałam. Tradycyjnie czytam więc Glamour (jakoś tak jest, że nowy numer wychodzi zawsze gdy akurat jestem w podróży i chwała Bogu, bo jedynie Dawid Woliński potrafi utrzymać mnie w dobrym humorze przez całą, siedmiogodzinną trasę), o 15 zjem sałatkę z kurczakiem, złapaną w biegu na dworcu, posłucham muzyki a o 18 będę na miejscu. Nad morzem ponoć śnieg, więc spakowałam swoją najlepszą sukienkę, co było z mojej strony bardzo logicznym zagraniem, bo a nóż widelec zima się wystraszy. Zawsze uważałam, że w pociągach jest coś romantycznego. Nie, nie toalety i nie panowie uprzejmie proponujący 'piwo jasne, jasne piwo' za 4 zł sztuka. Nigdy nie wiadomo przecież, kto zajmie miejsce obok Ciebie. Być może miłość Twojego życia, a być może zupełne jej przeciwieństwo. Może się także zdarzyć wagon wypchany wycieczką dzieci w przedziale wiekowym 7-10, tak jak mnie dziś (z uwagi na to, iż nie słyszę własnych myśli, dzisiejsza notka będzie zapewne prawdziwym cudem literackim). W tym miejscu zostawiłabym Was z jakimś twórczym, klimatycznym zdjęciem siedzenia w pociągu lub pól kwiatów przesuwających się leniwie za oknem, ale tak się złożyło, że nie mam przy sobie aparatu. Zupełnie nie jak blogerka. 

• Zostawiam Was z Bohaterem, czyli wynikiem twórczości niesamowitej Małgorzaty Halber, autorki książki Najgorszy człowiek na świecie oraz Kołonotatnika z Bohaterem. Mnie kompletnie urzekła autentyczność jej rysunków, więc mam nadzieję, że Wam też się spodobają. Więcej znajdziecie tutaj.